Przygotowaniem odpowiedniego dla chorego jadłospisu zająć powinien się lekarz dietetyk, który dostosuje menu do indywidualnych potrzeb pacjenta. W diecie łagodzącej objawy dny moczanowej niezbędne jest ograniczenie związków purynowych, jak również unikanie warzyw, mięs oraz potraw smażonych i duszonych.

Korzystne dla stanu zdrowia pacjenta chorego na artretyzm są z kolei takie produkty jak mleko, sery, owoce oraz ryż.

Objęte chorobą miejsca pokrywa błyszcząca i napięta skóra. Napady dny moczanowej pojawiają się zwykle w godzinach porannych. Atak chorobowy, jeśli jego leczeniem nie zajmie się lekarz mogą utrzymywać się nawet przez trzy tygodnie. Po tym okresie dolegliwości ustępują w sposób samoczynny.

W bardziej zaawansowanej fazie artretyzmu ataki choroby pojawiają się coraz częściej i obejmują większość stawów.

Obecnie możliwe jest niemal całkowite wyciszenie uciążliwych objawów dny moczanowej i nie jest to, wbrew pozorom, skomplikowana terapia. Pamiętać jednak należy, że choroba nadal pozostaje nieuleczalna.

Skąd się bierze?

Podstawową przyczyną powstawania dny moczanowej jest zbyt duża ilość kwasu moczowego znajdująca się w organizmie, połączona z zaburzeniami w jego skutecznym wydalaniu. Podczas ataków choroby składnik ten formuje się w kryształki, które następnie osadzają się w stawach, tkankach znajdujących się dookoła kości oraz innych częściach ludzkiego ciała.

Za występowanie dny moczanowej odpowiada przede wszystkim dieta. Zaburzeniom metabolizmu kwasu moczowego sprzyjają potrawy mięsne i obfitujące w białko, a także spożywanie dużych ilości mocnej kawy oraz alkoholu.

W przypadku, gdy choroba zdążyła się już rozwinąć pomocne są leki z grupy bisfosfonianów, które hamują rozpad tkanki kostnej zmniejszając tym samym ryzyko złamań.

Dopiero w okresie przekwitania pojawiają się, choć nie zawsze, takie dolegliwości, jak lekkie bóle w okolicach obręczy biodrowej, w śródpiersiu, krzyżu oraz między łopatkami. Gdy choroba przejdzie na bardziej zaawansowany poziom u kobiet zdarza się także obniżenie kręgosłupa w wyniku zbliżania się do siebie kręgów zmniejszających się od ubytku kości. Częste złamania, kojarzące się nieodłącznie z osteoporozą pojawiają się dopiero przy bardzo rozwiniętej chorobie.

Skąd się bierze?

Osteoporoza dotyka zarówno kobiety, jak i mężczyzn, zwykle wkraczających w okres przekwitania, jednak wcale nie jest to jedynym kryterium występowania schorzenia. Najbardziej znamiennymi czynnikami rozwijania się choroby są predyspozycje genetyczne, takie jak jasna cera, utrzymująca się przez dłuższy czas niedowaga, drobna budowa kości oraz wysoki wzrok. Na pojawienie się osteoporozy wpływ mają także schorzenia oraz przyjmowane leki. Niekorzystne dla stanu kości są między innymi: nadczynność tarczycy, nietolerancja laktozy, reumatoidalne zapalenia stawów, chłoniaki oraz niewydolność nerek.

Osteoporozie sprzyjają także takie nawyki jak złe odżywianie (przede wszystkim spożywanie bardzo słonych produktów), palenie papierosów, picie alkoholu, mocnej kawy oraz słodkich napojów gazowanych.

W stanie chronicznego bólu stawu łokciowego zaleca się stosowanie fizjoterapii, w tym między innymi ultradźwięków i jonoforezy. Gdy również podjęcie takich kroków nie przynosi pożądanych skutków w postaci cofnięcia się stanu zapalnego konieczna jest wizyta u lekarza ortopedy, który zaleci pacjentowi leczenie poprzez zabieg operacyjny.

Ze względu na przewlekłość i niezwykłą uciążliwość schorzenia, bardzo ważne jest stosowanie działań profilaktycznych. Nieprzeciążanie stawów łokciowych, jeśli jesteśmy w stanie z tego zrezygnować, używanie specjalnych maści po każdym przeforsowaniu tego odcinka rąk, systematyczne zażywanie tabletek łagodzących dolegliwości kośćca, a także dbanie, by wykonywane przez nas czynności w jak najmniejszym stopniu wpływały na stan newralgicznych miejsc to kluczowe kwestie w przypadku ryzyka wystąpienia schorzenia.

Jeśli pojawi się u nas dokuczliwy, rwący ból w łokciu, stanie się on opuchnięty i zaczerwieniony, powinniśmy udać się do lekarza.

Skąd się bierze?

Chorobę tą fachowo określa się mianem zapalenia nadkłykcia bocznego kości ramiennej i rozwija się ona w wyniku występowania częstych mikrourazów łokcia. Schorzenie dotyka 1-3 procent społeczeństwa i pojawia się najczęściej u osób w przedziale wiekowym od czterdziestu do sześćdziesięciu lat. Łokieć tenisisty to faktycznie stan zapalny zewnętrznej powierzchni stawu, a więc jest on dolegliwością mającą charakter odwracalny – leczenie jest możliwe, jednak choroba jest długotrwała, z tendencją do częstych nawrotów. Mechanizm powstawania schorzenia jest ściśle określony – do tego typu zapalenia stawu dochodzi w chwili, gdy narażeni jesteśmy na forsowanie łokci oraz nadgarstków poprzez często powtarzające się, jednostajne ruchy.

Konieczna jest także redukcja ewentualnej nadwagi. Lekarz zalecić może używanie odpowiednio dobranej wkładki do butów, gimnastykę korekcyjną oraz jazdę na rowerze. Przy koślawych kolanach niewskazane jest uprawianie takich sportów, jak jazda na nartach (szczególnie technikami „pługa” i „łuku”) oraz łyżwiarstwo.